نشود به نماز نمىايستد ، بعلاوه نمازى ارزشمند است كه توأم با ذكر او و ناشى از ياد او باشد ، و اينكه بعضى ذكر پروردگار را تنها به معنى « اللَّه اكبر » يا « بسم اللَّه الرحمن الرحيم » كه در آغاز نماز گفته مىشود تفسير كرده‌اند در حقيقت بيان مصداقهايى از آن است . سپس به عامل اصلى انحراف از اين برنامه فلاح و رستگارى اشاره كرده ، مىافزايد : « بلكه شما حيات دنيا را مقدم مىداريد » ( * ( بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا ) * ) . « در حالى كه آخرت بهتر و پايدارتر است » ( * ( وَالآخِرَةُ خَيْرٌ وَأَبْقى ) * ) . و اين در حقيقت همان مطلبى است كه در احاديث نيز آمده : حب الدنيا رأس كل خطيئة : « محبت دنيا سرچشمه هر گناهى است ( 1 ) . در حالى كه هيچ عقلى اجازه نمىدهد كه انسان « سراى باقى » را به « متاع فانى » بفروشد و اين لذات مختصر و آميخته با انواع درد و رنج را بر آن همه نعمت جاويدان و خالى از هر گونه ناملائمات مقدم بشمرد . و سرانجام در پايان سوره مىفرمايد : « اين دستوراتى كه گفته شد منحصر به اين كتاب آسمانى نيست ، بلكه در صحف و كتب پيشين نيز آمده است » ( * ( إِنَّ هذا لَفِي الصُّحُفِ الأُولى ) * ) .

--> ( 1 ) اين حديث با عبارات مختلف از « امام صادق » و « امام سجاد » على بن الحسين ، بلكه از همه انبيا نقل شده است ، و اين دليل بر اهميت فوق العاده آن است ( نور الثقلين جلد 5 صفحه 556 و 557 ) .